Een Travellerspoint blog

Peage

sunny 28 °C
Bekijk Van Cairo naar Bunia op Tim Haven's reiskaart.

Jep, jep, jep
We zijn er geraakt. In Bunia. In Ituri. In de Democratische Republiek Congo. Binnenkort 50 jaar oud.

In tegenstelling tot de werknemers van de multi-nationale NGO's verplaats ik me hier niet met een goed uitgeruste 4x4 Landcruiser, maar met een Yamaha 100cc.
Dat is toch ietske anders moet ik zeggen. Zeker op dat metalen ding achterop...
Je moet weten... de wegen zijn hier ... zijn hier eigenlijk niet. Noppes, nada, ballen gerard,...
Het zijn stroken waar de bomen en het gras vervangen zijn door putten, bulten, geulen en gaten; gevuld of overdekt met zand en stof.
En op het moment dat er zich in je keel al redelijk wat slijk gevormd heeft en je ogen als setting kunnen dienen voor 'Lawrence of Arabia' springt daar voor ons eeen politieman uit de bosjes.

Knalgeel! Gele tropenhelm, gele broek, geel hemd en witte laarzen. Zijn handen in witte Michael-Jackson-handschoentjes gestoken. Ze omklemmen een geel fluitje die hij snel naar zijn mond brengt. Het snerpende geluid samen met zijn dreigende arm, dwingt ons bruusk in de remmen te gaan.
Ik knal met mijne kop tegen Papa David aan en mijn zonnebril glijdt debiel naar beneden.

De arm der wet komt in volle grandeur op ons afgestapt. Naast onze trouwe Yamaha gekomen draait hij een kwartslag naar rechts, klakt zijn hielen tegen elkaar (hoe doen ze dat toch?), salueert en heet ons welkom in 'La Republique Democratique Du Congo, territoire d'Irumu'!'
Na eerdere akkefietjes met officielen besluit ik me rustig te houden en de pijn aan mijn achtersteven, spieren en nu ook mijne kop te verbijten.
Ik laat de parler aan papa David over.
De gele officiele zou graag wat steun voor zijn gezin ontvangen. Hoewel mijn reeds veelvuldig beschreven derriere ondertussen staalhard is, voel ik toch iets steken! Doch drie sloom kijkende FARDC-soldaten langs de kant van de weg, besluiten me er verder het zwijgen toe te doen. Mijn chauffeur legt uit dat Tiem (ikke dus) zijn 'oncle' ben en hier vrijwillig werk etc, etc, etc,
Eerst probeer ik met 1 en uiteindelijk komen we er mee weg met 2 sigaretten en een vriendelijke goeiendag.

Na anderhalf uur verder hotsen en botsen... een touw over de weg en opnieuw een horde soldaten. Wat nu weer?!
De honger de krampen en het vastgekoekte zweet en zand brengen mij in een soort van trance en ik besluit dat ik hallucineer wanneer blijkt dat we voor een 'peage' staan!!! Tol, peage, slagbomen, files, op sjieke autosnelwegen op weg naar de Cote d'Azur en zo,...!!! Een peage die geld int voor het onderhoud van de wegen.
Na mijn gat nu ook mijn klomp

Geplaatst door Tim Haven 4:47 Gearchiveerd in Congo-Kinshasa

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint