Een Travellerspoint blog

De ambassade

sunny 30 °C
Bekijk Van Cairo naar Bunia op Tim Haven's reiskaart.

Zoals je wellicht al hebt kunnen merken loopt de (internationale) communicatie niet altijd even vlot.
Internetverbindingen zijn ofwel traag, ofwel onbestaand, ofwel ligt het elektriciteitsnetwerk op zijn gat. Het GSM-netwerk daarentegen is stukken beter (dit is relatief uiteraard), toch kan ik geen of bijna geen sms'jes ontvangen die van buiten Oeganda komen.
Zo kreeg ik ook geen contact met de verantwoordelijke van Terre des Enfants in Congo.

Daar zit je dan weken aan een stuk te wachten op nieuws, wat tijd te verdoen in exotisch Entebbe... Geen reacties op mails, sms, telefoon...
Een mens gaat zich dan toch wat vragen stellen... Is er iets gebeurd, willen ze me niet meer,... hoe lang kan ik nog wachten,...
Soit, om een lang verhaal kort te maken... Na een paar weken kreeg ik uiteindelijk wel contact. Bleek dat hij een ander telefoonnummer had!
Hij wachtte op mij, en ik op hem.

Dan kon ik toch naar de Congolese embassade trekken.
Na een oppervlakkige 'security check' kon ik binnen. Een mix van een stuk of 50 Congolezen, Oegandezen, hulpverleners,... drumden voor een loket, anderen zwermden rond 2 tafeltjes waar een 'Madame' en een 'Papa' zaten, nog anderen lummelden wat rond en een laatste groep keuvelden buiten op het grasperkje.
Ik moest me toch even in haar krabben.

Ik was niet zeker welke van bovenstaande opties de beste was tot het bekomen van een Congolees visum!
Dan maar mijn beproefde, en al zeg ik het zelf, succesvolle techniek... Ik zocht oogcontact met 'Madame'.
Dat ging vrij gemakkelijk gezien mijn weelderige, blonde haarbos temidden van zwarte kroezelkopjes.
'Oui?!' Vroeg ze streng (ik heb dat graag).
'Je voudrais un visum,svp', zei ik. Mijn brede glimlach trachtte haar wat toeschietelijker te maken.
Zonder er nog verder woorden aan vuil te maken zwaaide ze met een formulier.
Ik gritste het maar snel uit haar handen, vulde het naarstig in en ging op goed geluk maar meedrummen voor Het Loket . Ik vermoedde dat het rondlummelen de laatste fase zou zijn.

Na wat wegkletsen van handen kon ik (ondertussen al drijfnat van het zweet van mezelf en dat van anderen) mijn dierbaar documentje onder het raampje schuiven.
'Qu'est-ce que vous voulez?'
'Je voudrais un visum, svp.', murmelde ik. (de brede glimlach was ondertussen in het gedrum verdwenen)
'Quelle nationalite avez-vous?'
'Je suis belge', zei ik zachtjes.
"AH UN BELGE!!!' Ondanks de zwoele temperaturen bedampte het raampje onder haar hete stem.
Gemompel rond mij...
Ze nam een een document van een van de stapeltjes voor haar en schoof het samen met het eerste formulier terug mijn richting.
Als een rijpe drol werd ik uit de masse gewerkt.
Wat nu? Humeur op dieptepunt, zweetgeur op hoogtepunt.'

Met een laatste krachtinspanning paste ik op 'Madame' opnieuw de brede-glimlach-techniek toe.
'Go to the bank.' Jep, nu in het Engels.
Soit, na wat vijven en zessen en instructies van tal van bereidwillige Afrikanen, werd me duidelijk dat ik eerst naar de bank moest om de 170 dollar te dokken. De bank vult dan het documentje in en met het ingevulde documentje moet je dan terug naar de ambassade en mag je opnieuw drummen voor Het-Loket-waarvoor-gedrumd-wordt.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik op een boda boda (een soortement van taxi-brommer) en zette zo mijn queeste verder.

(...1uur later terug op de ambassade...)

Met documentjes en stempeltjes van de bank en, naderhand, van de mevrouw van Het-Loket-waarvoor-gedrumd-wordt, legde ik triomfantelijk en over de kroezelkopjes heen, weer oogcontact met 'Madame'.
'Papa', zei ze.
Ik zag iets bewegen aan het tafeltje naast haar. ' Papa' joeg wat mensen weg, nam mijn documenten en fluisterde me samenzweerderig toe dat hij me in de namiddag zou bellen. (Ik dacht aan mijn dollars en voorkeursbehandeling).
Bon, ik weg.

's Middags geen telefoon, dus dan maar zelf naar de ambassade.
'Ah Tiem... !Un moment, svp. Dix minutes'
Dus lummelde ik maar wat rond op het grasperkje. Inderdaad, ik vermoedde dat de laatste fase aangebroken was...
10 Afrikaanse minuten later kwam 'Papa' naar buiten'
'Suivez-moi' (even was ik in verwarring), zei hij. 'La Verification', voegde hij er veelbetekenend aan toe.

Deuren open, deuren dicht. Gangen in en weer uit.
'Papa' liet me een kantoortje binnen en trok zich discreet terug.
Een belangrijk uitziende man liet me in een sofa (2 meter voor zijn bureau) plaatsnemen.
Stilte... De Belangrijk-Uitziende-man nam mijn documenten door terwijl ik mezelf een onverdachte pose aanmat.
' MONSIEUR AVEN TIEM' declareerde hij met krachtige stem'
'Qui monsieur' repliceerde ik nu nederig (zie vorige histories met officielen!)
en toen vroeg hij wie ik was, wat ik deed, waarom ik naar Bunia wilde, ...
Telefoonnummers werden gevraagd, namen werden opgeschreven...
en uiteindelijk kon ik vertrekken.
Vergat ik toch wel mijn superdure Ray Ban Wayfarer Square!! Ik terug om gegeneerd mijn brilleke te vragen. Dit kwam natuurlijk mijn onschuldig imago ten goede.

Nog wat wachten en 'Papa' overhandigde me mijn reispas met visum.
Ik werd uitbundig uitgezwaaid door het olijke trio.

Ik content. Visum in 1 dag!! Geweldig

Geplaatst door Tim Haven 12:34 Gearchiveerd in Oeganda

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Dag Tim, ik ken de problemen met sms-en naar en vanuit Oeganda. Het Zain-netwerk (vroeger bekend als Celtel) werkt prima tussen Oeganda en NL. Succes!

door joeganda

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint