Een Travellerspoint blog

Le Grand Congo

sunny
Bekijk Van Cairo naar Bunia op Tim Haven's reiskaart.

Hoewel land en stad in deplorabele staat verkeren, weten de Congolezen toch nog te feesten en te trouwen.
Zo werd ik uitgenodigd voor een huwelijksfeest tussen een Congolese en een Fransman...
Bakken met Primus ('Le grand Congo') werden aangedragen en reuzekommen met vlees, groenten, bakbananen,... werden versleurd en uitgestald. Muziek schetterde loeihard uit de boxen en de ceremoniemeester waande zich een presentator-dj-gangmaker... Compleet met djingles en al!
Alles is goed om een danske te placeren: klinken de bruid... Djingle, massaal ge-la-le-la-le, wiegen met de heupen, muziek vollen bak, nog een djingle en hopla... dansen maar! Zelfde scenario voor de bruidegom, zijn ouders, haar ouders, schol voor het eten, voor de gemeenschap, pour dieu,... Zelfs in de rij voor het buffet ... Een paar honderd lijven die ritmisch en synchroon over en weer wiegen. Het maakt wat onreine gedachten in mij los.

Soit, bier op, eten op. Dus na een laatste heupslag (Michael Jackson, Ja hij weer) met echte zwarten, besluit de expat gemeenschap te verleggen naar een van de expat huizen. Ik krijg een lift van in een dikke expat 4x4.
Dit gaat als volgt :' Alfa Bravo Delta (of iets van die strekking) to base....' Wat geknars en gepiep uit een walkie talkie. 'Alfa Bravo Delta to base ...' Gemurmel aan de andere kant ...
'We are leaving now section... to .... (weggelaten uit veiligheidsoverwegingen)en voiture !132' Je repete... (ja nu in het Frans)
Expat voiture 132 gevuld met een 8-tal schuwe expats kunnen nu veilig vertrekken. We komen aan bij een groot huis, door hoge muren aan het zicht ontrokken. De poort netjes afgezoomd met prikkeldraad (met van die venijnige mesjes) opent zich na enkele driftige claxonstoten.. Een niet expatgezicht sluit na het binnenrijden vlug af. Nu kan iedereen opgelucht ademhalen. Iedereen springt opgelucht de Landcruiser uit en de gelijkgestemde en gelijke zielen kunnen nu elkaar de hele nacht in alle rust opvrijen.

Nu ja ik ben een nieuwkomer he.

Geplaatst door Tim Haven 5:27 Gearchiveerd in Congo-Kinshasa Reacties (0)

Peage

sunny 28 °C
Bekijk Van Cairo naar Bunia op Tim Haven's reiskaart.

Jep, jep, jep
We zijn er geraakt. In Bunia. In Ituri. In de Democratische Republiek Congo. Binnenkort 50 jaar oud.

In tegenstelling tot de werknemers van de multi-nationale NGO's verplaats ik me hier niet met een goed uitgeruste 4x4 Landcruiser, maar met een Yamaha 100cc.
Dat is toch ietske anders moet ik zeggen. Zeker op dat metalen ding achterop...
Je moet weten... de wegen zijn hier ... zijn hier eigenlijk niet. Noppes, nada, ballen gerard,...
Het zijn stroken waar de bomen en het gras vervangen zijn door putten, bulten, geulen en gaten; gevuld of overdekt met zand en stof.
En op het moment dat er zich in je keel al redelijk wat slijk gevormd heeft en je ogen als setting kunnen dienen voor 'Lawrence of Arabia' springt daar voor ons eeen politieman uit de bosjes.

Knalgeel! Gele tropenhelm, gele broek, geel hemd en witte laarzen. Zijn handen in witte Michael-Jackson-handschoentjes gestoken. Ze omklemmen een geel fluitje die hij snel naar zijn mond brengt. Het snerpende geluid samen met zijn dreigende arm, dwingt ons bruusk in de remmen te gaan.
Ik knal met mijne kop tegen Papa David aan en mijn zonnebril glijdt debiel naar beneden.

De arm der wet komt in volle grandeur op ons afgestapt. Naast onze trouwe Yamaha gekomen draait hij een kwartslag naar rechts, klakt zijn hielen tegen elkaar (hoe doen ze dat toch?), salueert en heet ons welkom in 'La Republique Democratique Du Congo, territoire d'Irumu'!'
Na eerdere akkefietjes met officielen besluit ik me rustig te houden en de pijn aan mijn achtersteven, spieren en nu ook mijne kop te verbijten.
Ik laat de parler aan papa David over.
De gele officiele zou graag wat steun voor zijn gezin ontvangen. Hoewel mijn reeds veelvuldig beschreven derriere ondertussen staalhard is, voel ik toch iets steken! Doch drie sloom kijkende FARDC-soldaten langs de kant van de weg, besluiten me er verder het zwijgen toe te doen. Mijn chauffeur legt uit dat Tiem (ikke dus) zijn 'oncle' ben en hier vrijwillig werk etc, etc, etc,
Eerst probeer ik met 1 en uiteindelijk komen we er mee weg met 2 sigaretten en een vriendelijke goeiendag.

Na anderhalf uur verder hotsen en botsen... een touw over de weg en opnieuw een horde soldaten. Wat nu weer?!
De honger de krampen en het vastgekoekte zweet en zand brengen mij in een soort van trance en ik besluit dat ik hallucineer wanneer blijkt dat we voor een 'peage' staan!!! Tol, peage, slagbomen, files, op sjieke autosnelwegen op weg naar de Cote d'Azur en zo,...!!! Een peage die geld int voor het onderhoud van de wegen.
Na mijn gat nu ook mijn klomp

Geplaatst door Tim Haven 4:47 Gearchiveerd in Congo-Kinshasa Reacties (0)

ciao Oeganda

Zo mijn beste ...

Ik geef het toe... je zou zelfs kunnen zeggen dat men een lichte vorm van nervositeit in mijn gedrag kan vaststellen. Doch uitsluitend vast te stellen door kenners.
Morgen zou de naam van deze blog veranderd moeten worden.
Morgen vertrek ik met de Caravan naar Bunia.

De Caravan is een vliegtuigje van M.A.F. (Mission Aviation Fellowship) dat een 12-tal passagiers kan vervoeren. Het zou mij tegen 13.00u. ginder moeten droppen.

Het plan is om 3 maanden in en om Bunia te werken. Vervolgens zal ik voor een week naar Oeganda terugkeren om opnieuw mijn geld- en visazaken te regelen. Daarna keer ik terug voor drie maand.

Ik hoop regelmatige updates van het werk voor TdE (Terre des Enfants) te kunnen geven. Maar ik denk dat dit wel zal lukken..

Laat iets van je weten!

lebbers

Geplaatst door Tim Haven 1:02 Reacties (1)

De ambassade

sunny 30 °C
Bekijk Van Cairo naar Bunia op Tim Haven's reiskaart.

Zoals je wellicht al hebt kunnen merken loopt de (internationale) communicatie niet altijd even vlot.
Internetverbindingen zijn ofwel traag, ofwel onbestaand, ofwel ligt het elektriciteitsnetwerk op zijn gat. Het GSM-netwerk daarentegen is stukken beter (dit is relatief uiteraard), toch kan ik geen of bijna geen sms'jes ontvangen die van buiten Oeganda komen.
Zo kreeg ik ook geen contact met de verantwoordelijke van Terre des Enfants in Congo.

Daar zit je dan weken aan een stuk te wachten op nieuws, wat tijd te verdoen in exotisch Entebbe... Geen reacties op mails, sms, telefoon...
Een mens gaat zich dan toch wat vragen stellen... Is er iets gebeurd, willen ze me niet meer,... hoe lang kan ik nog wachten,...
Soit, om een lang verhaal kort te maken... Na een paar weken kreeg ik uiteindelijk wel contact. Bleek dat hij een ander telefoonnummer had!
Hij wachtte op mij, en ik op hem.

Dan kon ik toch naar de Congolese embassade trekken.
Na een oppervlakkige 'security check' kon ik binnen. Een mix van een stuk of 50 Congolezen, Oegandezen, hulpverleners,... drumden voor een loket, anderen zwermden rond 2 tafeltjes waar een 'Madame' en een 'Papa' zaten, nog anderen lummelden wat rond en een laatste groep keuvelden buiten op het grasperkje.
Ik moest me toch even in haar krabben.

Ik was niet zeker welke van bovenstaande opties de beste was tot het bekomen van een Congolees visum!
Dan maar mijn beproefde, en al zeg ik het zelf, succesvolle techniek... Ik zocht oogcontact met 'Madame'.
Dat ging vrij gemakkelijk gezien mijn weelderige, blonde haarbos temidden van zwarte kroezelkopjes.
'Oui?!' Vroeg ze streng (ik heb dat graag).
'Je voudrais un visum,svp', zei ik. Mijn brede glimlach trachtte haar wat toeschietelijker te maken.
Zonder er nog verder woorden aan vuil te maken zwaaide ze met een formulier.
Ik gritste het maar snel uit haar handen, vulde het naarstig in en ging op goed geluk maar meedrummen voor Het Loket . Ik vermoedde dat het rondlummelen de laatste fase zou zijn.

Na wat wegkletsen van handen kon ik (ondertussen al drijfnat van het zweet van mezelf en dat van anderen) mijn dierbaar documentje onder het raampje schuiven.
'Qu'est-ce que vous voulez?'
'Je voudrais un visum, svp.', murmelde ik. (de brede glimlach was ondertussen in het gedrum verdwenen)
'Quelle nationalite avez-vous?'
'Je suis belge', zei ik zachtjes.
"AH UN BELGE!!!' Ondanks de zwoele temperaturen bedampte het raampje onder haar hete stem.
Gemompel rond mij...
Ze nam een een document van een van de stapeltjes voor haar en schoof het samen met het eerste formulier terug mijn richting.
Als een rijpe drol werd ik uit de masse gewerkt.
Wat nu? Humeur op dieptepunt, zweetgeur op hoogtepunt.'

Met een laatste krachtinspanning paste ik op 'Madame' opnieuw de brede-glimlach-techniek toe.
'Go to the bank.' Jep, nu in het Engels.
Soit, na wat vijven en zessen en instructies van tal van bereidwillige Afrikanen, werd me duidelijk dat ik eerst naar de bank moest om de 170 dollar te dokken. De bank vult dan het documentje in en met het ingevulde documentje moet je dan terug naar de ambassade en mag je opnieuw drummen voor Het-Loket-waarvoor-gedrumd-wordt.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik op een boda boda (een soortement van taxi-brommer) en zette zo mijn queeste verder.

(...1uur later terug op de ambassade...)

Met documentjes en stempeltjes van de bank en, naderhand, van de mevrouw van Het-Loket-waarvoor-gedrumd-wordt, legde ik triomfantelijk en over de kroezelkopjes heen, weer oogcontact met 'Madame'.
'Papa', zei ze.
Ik zag iets bewegen aan het tafeltje naast haar. ' Papa' joeg wat mensen weg, nam mijn documenten en fluisterde me samenzweerderig toe dat hij me in de namiddag zou bellen. (Ik dacht aan mijn dollars en voorkeursbehandeling).
Bon, ik weg.

's Middags geen telefoon, dus dan maar zelf naar de ambassade.
'Ah Tiem... !Un moment, svp. Dix minutes'
Dus lummelde ik maar wat rond op het grasperkje. Inderdaad, ik vermoedde dat de laatste fase aangebroken was...
10 Afrikaanse minuten later kwam 'Papa' naar buiten'
'Suivez-moi' (even was ik in verwarring), zei hij. 'La Verification', voegde hij er veelbetekenend aan toe.

Deuren open, deuren dicht. Gangen in en weer uit.
'Papa' liet me een kantoortje binnen en trok zich discreet terug.
Een belangrijk uitziende man liet me in een sofa (2 meter voor zijn bureau) plaatsnemen.
Stilte... De Belangrijk-Uitziende-man nam mijn documenten door terwijl ik mezelf een onverdachte pose aanmat.
' MONSIEUR AVEN TIEM' declareerde hij met krachtige stem'
'Qui monsieur' repliceerde ik nu nederig (zie vorige histories met officielen!)
en toen vroeg hij wie ik was, wat ik deed, waarom ik naar Bunia wilde, ...
Telefoonnummers werden gevraagd, namen werden opgeschreven...
en uiteindelijk kon ik vertrekken.
Vergat ik toch wel mijn superdure Ray Ban Wayfarer Square!! Ik terug om gegeneerd mijn brilleke te vragen. Dit kwam natuurlijk mijn onschuldig imago ten goede.

Nog wat wachten en 'Papa' overhandigde me mijn reispas met visum.
Ik werd uitbundig uitgezwaaid door het olijke trio.

Ik content. Visum in 1 dag!! Geweldig

Geplaatst door Tim Haven 12:34 Gearchiveerd in Oeganda Reacties (1)

Religies in Oeganda

sunny 25 °C
Bekijk Van Cairo naar Bunia op Tim Haven's reiskaart.

Veel van mijn vrienden zijn bezig met de zin van het leven... Je weet wel ... 'Waar is mijn weg' of 'waar moet ik gaan' of 'is dit alles wat er is'... Enfin, het soort zaken waarmee ik mij ledig hield toen ik nog jong was en te veel vrije tijd had.

Maar goed. Alles voor de vrienden, want wat merk ik hier in Oeganda???
Die mensen zijn schijnbaar met niets anders bezig (naast het ontwijken van AIDS/HIV)!!!
Kerken en kerkgenootschappen, sektes en vreemde cultussen, religies allerhande, voor elk wat wils.
Ik zeg u... Vind je het hier niet, dan vind je het nergens!
Hieronder een niet-exhautieve lijst ... (Engels/Nederlands)

-The Church of Jesus Christ of Latter Day Saints
- Seventh Day Adventist Church
- Getuigen van Yehova
- Pentacostal Church
- Full Gospel Church
- Evangelical Church
- Full Evangelical Chucrch (jaja)
- Angelican Church
- Protestant Church
- Roman Catholic Church
- Assemblies of God
- Presbyterian Church
- Shik tempels
- Moskeetjes
- Moskeetjes van Agha Khan
- tradionele godsdiensten (die met heksen en tovenaars)
- ...

(heb je ze allemaal gelezen? ... Er zijn er nog hoor)

Wat doen ze hier nog allemaal...

Wel je kan je hier laten rondrijden door matatu's. Matatu's zijn taxi-minibussen voor 14 (officieel maximum) tot een 20-tal (niet leuk) personen. De chauffeurs houden er klaarblijkelijk van om hun religieuze voorkeur kenbaar te maken.
Zo vind je grote stickers op de voorruit die je toeschreeuwen 'Jesus is Lord' of 'Allah Akbar' of 'Jesus saves'...
Dit laatste kan niet anders als je ziet hoe sommige chauffeurs rijden!!!

Sommigen gaan wel heel ver en tarten het lot vind ik. 'This car is covered with the blood of Jesus Christ'!!! Ik zweer het u ... in rode letters en op een gele achtergrond. De Toyota zag er niet zo fantastisch uit, maar ik vond het er een beetje over.

Wat heben we nog ? Ah... Ook nog iets voor enkele van mijn vrienden... Healing services!
In een gebouw (eender welk) met een bekende Pastor, kan je je laten bevrijden van je demonen, je geneest er van ziektes, ... De bedelaars, echter, blijven onder de grote foto van de 'Pastor' buiten staan.

En verder ... Het eten van je eerstgeborene (op een stokje, voor het ganse dorp) wordt officieel ontkend.
Ook zouden er kinderhoofdjes in sommige gebouwen van Kampala zitten (brengt geluk).

En als laatste ... Volgens New Vision, een belangrijke Engelstalig krant. Is het een nieuwe trend om het nieuwe jaar biddend in te gaan. In het Nakivubo voetbalstadium kwamen op oudejaar 10 000-en mensen (ik dacht 80 000 maar ik kan me vergissen) samen om het jaar feestelijk in te zetten.

Bon, gedenk mij
t

Geplaatst door Tim Haven 11:36 Gearchiveerd in Oeganda Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 19) Pagina [1] 2 3 4 »